GA IK ER IETS OVER ZEGGEN?

Ja, er moet nu echt iets van mijn hart...

Dinsdag, 3 februari 2026

Lieve lezer(es),

Ja, er moet nu toch echt iets van mijn hart glijden...

Zonder namen te noemen... Hoewel sommige mensen echt een ereplaatsje zouden verdienen door hun huidige manier van doen, dus: "Wie de schoen past trekke hem aan".

In het veld waarin ik mij momenteel beweeg maak ik grote stappen van bewust-zijn en beleef ik de meest uiteenlopende emoties; schateren, lachen, verrast, huilen, boos, jaloers, minachtend, angstig en verdrietig zijn.

Het valt mij op dat getraumatiseerde mensen (slachtoffers/overlevers) vaak narcistisch reageren, jaloers zijn en om negatieve aandacht vragen (energievampiers).

Mensen die aan de andere kant staan, liefdevol zijn, die ik vaker ontmoet op de bijeenkomsten die ik momenteel organiseer, die hun rugzak van onverwerkte trauma's hebben leeggemaakt, zijn vooral erg dankbaar valt mij op. Ook spreken ze vaak hun waardering uit wat ze hebben mogen ervaren die dag.

Wat een verschil...

Tussen deze twee uitersten beweeg ik mij nu... Echter houd mij dat ook in balans. Vooral blijven afwegen, wat doe ik wel en wat doe ik niet. Dat dus. 

Meer schrijf ik er niet over.

Herkenbaar voor jou?

Lieve groetjes van

Dienie Kars

Bye for Now

❤️

P.S. Op dit moment heb ik genoeg op mijn schouders om te dragen.

Je kunt mij ontmoeten op de bijeenkomsten als je dat fijn vindt.

1:1 contact lukt mij nog niet vanwege de vele contacten.

Klik hier voor de uitnodiging op 22 maart 2026.